In Mijn Arnhem neemt Marcel Rözer ons mee door de straten en verhalen van de stad. Met de blik van schrijver en journalist zoekt hij samen met Estavana Polman en Theo Janssen de verbinding tussen persoonlijke herinneringen, historische gebeurtenissen en het onzichtbare weefsel dat Arnhem tot Arnhem maakt. Een intieme en gelaagde vertelling waarin sport, cultuur en stadsgeschiedenis elkaar raken.
"Ik heb al eerder documentaires gemaakt, onder meer bij het VPRO-tv-programma Sportpaleis De Jong, lang geleden, en daarna nog enkele films met makers die ik uit mijn tijd bij de VPRO kende. Ik was te gast op het eerste Sport- en Filmfestival en vond dat er bij de tweede versie Arnhemse documentaires moesten zijn. Nou, noem mij iets Arnhemser dan Theo Janssen en Estavana Polman. Verder is de film over Papendal een film over een internationaal beroemd sportcentrum dat praktisch in Arnhem ligt. Ik was verbaasd dat daar nog geen film over gemaakt was."
1.2. Wat was voor jou het moment waarop je wist: Theo en Estevana zijn dé gezichten van Arnhem voor deze Docu?
"Ik heb Estavana veertien jaar geleden geïnterviewd, net voordat ze naar Denemarken vertrok. Enkele jaren daarvoor was ik voor een reportage voor het voetbalmaandblad JOHAN met Theo in ’t Broek, de fameuze Arnhemse volkswijk. Voor mij als Achterhoekse Nijmegenaar is Arnhem altijd een vraagteken. Ik werkte er zelf enkele jaren (bij een school voor doven en slechthorenden op de Hommelseweg en bij de Arnhemse Courant) en was (en ben) altijd gefascineerd over het verschil tussen de twee steden."
2. Hoe heb je hun persoonlijkheden en achtergronden verweven in het grotere verhaal?
"Ik heb getracht clichés te vermijden, dus Theo in ’t Broek dat kennen we nu wel. Ze zijn opgegroeid in de jaren negentig en nul in Arnhem. Ik wilde terug naar die tijd, waarin ze nog aan de vooravond stonden van een grootse sportcarrière. Want dat vergeten we wel eens, het zijn toppers in hun sport (geweest). Verder nemen ze beiden geen blad voor de mond en dat levert een eerlijke film op."
3. Wat zegt hun band met Arnhem volgens jou over de rol van sport in de lokale identiteit?
"Met de digitalisering van de wereld wordt de lokale omgeving steeds belangrijker. De stad of het dorp waar je opgroeide is iets in de échte wereld en de connectie met mensen van daar, met de stad, met de historie van de stad, is iets dat me altijd heeft geboeid. Theo en Estavana brengen dat, zonder dat ik ze er een vraag over heb gesteld, prachtig onder woorden."
4. Hoe heb je balans gevonden tussen hun sportieve en persoonlijke verhalen?
"De balans slaat duidelijk door naar Arnhem. Dat Theo van Vitesse is en was, en dat Estavana een tophandbalster is dat weten we nu wel."
5. Welke verrassende kanten van Theo en Estevana kwamen naar voren tijdens het filmen?
"Ik had gehoopt dat Estavana Theo een beetje los zou weken uit zijn ietwat stoere imago. En dat is gelukt."
6. Hoe reageerden zij zelf op het idee om als ‘Arnhemmer’ geportretteerd te worden?
"Enthousiast, want ze houden van Arnhem."
7. Wat hoop je dat kijkers meenemen uit deze documentaire?
"Nou, dat is een moeilijke vraag waar ik makkelijk een heel epistel aan kan wijden. Zoals gezegd is ‘identiteit’, ergens bij horen, steeds belangrijker. In een ideale wereld zijn de Arnhemmers na het zien van de film trots op hun stad. En mensen van buiten de stad snappen iets beter waarom Arnhemmers zijn zoals ze zijn."
8. Hoe heb je de stad Arnhem visueel en emotioneel laten spreken in de film?
"Kom het zien. Het is prachtig. Er zijn oude beelden en cameraman Shaun Leyden heeft schitterende drone-opnames."
9. Welke rol speelt humor of kwetsbaarheid in het portretteren van deze twee mensen?
"Arnhemse humor is harde humor. Theo heeft me een paar keer flink te grazen en in de opnames hoor je mij dan ook keihard lachen om zijn grappen. Verder neemt Estavana Theo flink de maat en dat levert mooie beelden op."
10. Als je terugkijkt: wat heeft deze documentaire jou geleerd over Arnhem dat je nog niet wist?
"Arnhem is hard, maar eerlijk. In Nijmegen en de Achterhoek draaien ze vaak om de hete brij heen. Dat heeft voordelen maar ook nadelen. Verder vind ik Arnhem een gewonde stad, omdat je elke dag, elk moment, die vreselijke slag om de brug kunt voelen. Daar waren Theo en Estavana het trouwens niet mee eens. ‘Dat komt omdat jij de oorlog nog mee hebt gemaakt’, zei Theo."