In zijn nieuwste documentaire Olympische Dromen volgt schrijver en journalist Marcel Rözer vier topsporters gedurende een etmaal op Papendal, van vroege trainingen tot stille momenten van twijfel en herstel. De film legt niet alleen de fysieke inspanning bloot, maar ook de mentale kracht en kwetsbaarheid die nodig zijn om de olympische top te bereiken. Rözer laat zien hoe Abigail Noruwa (atletiek), Boris van Hunnik (rolstoelbasketbal), Julie Beurskens (judo) en Sanne Konijnenberg (volleybal) alles op alles zetten voor één doel: de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles, en vertelt in een interview over zijn keuzes, de verrassingen onderweg en wat de kijker kan meenemen uit deze intieme blik achter de schermen van het topsportleven.
1. Wat trok jou persoonlijk aan om juist deze documentaire te maken?
"Ik ben altijd nieuwsgierig naar van alles. En bij dat alles hoort altijd de vraag: wat drijft iemand om te doen wat hij/zij/hen doet? Wat is het grootste talent?
2. Waarom koos je voor het 24-uursformat—wat hoopte je dat dit zou onthullen over het leven van topsporters?
'Ik heb het 24 uurs format niet al te rigide gebruikt. Je ziet in de film dat alles wat de sporters op een dag doen in het teken staat van hun grote doel. Alles, en dat 24/7. Dat vind ik knap, een beetje eng en fascinerend."
3. Hoe heb je de vier sporters geselecteerd en welke unieke verhalen of perspectieven brengen zij mee?
"Ik wilde per se geen sporters die al bekend zijn. En ik zocht in diverse disciplines. Verder wilde ik per se een paralympische sporter, omdat die een belangrijk onderdeel vormen van het leven op Papendal. Boris, de rolstoelbasketballer brengt een mooi perspectief, maar zeker niet alleen omdat hij een paralympische atleet is. Hij is ook student in Wageningen en heeft een bewuste keuze gemaakt om niet op Papendal te wonen."
4. Tijdens die etmalen: wat verraste jou het meest in hun ritme en routines?
"Er is heel veel tijd dat hun lichamen uit moeten rusten. Dan doen ze vaak ook helemaal niets. Boeiend vind ik dat. Verder zijn ze heel vaak op reis naar toernooien en trainingskampen, maar daar zien ze vervolgens bijna niets van het land waar ze verblijven."
5. Hoe heb je geprobeerd niet alleen de fysieke, maar vooral ook de mentale kant van topsport zichtbaar te maken?
"Dat komt vanzelf als je sporters intensief volgt."
6. Papendal is meer dan een decor, welke rol speelt die plek zelf als ‘karakter’ in de film?
"Papendal is een kraamkamer waar talent wordt gekoesterd. Ik heb ervoor gekozen om alle mogelijke issues – te strenge trainers, kadaverdiscipline, mentale druk – niet expliciet uit te vragen. Alle sporters hebben een droom (de Olympische Spelen) en die droom wordt door Papendal op alle mogelijke manieren gevoed. Of dat een goed idee is laat ik aan de kijkers naar de film."
7. Was er een moment tijdens het filmen dat je zelf echt geraakt werd door hun toewijding of kwetsbaarheid?
"Eigenlijk voortdurend. Het zijn adolescenten die hun weg zoeken in een harde wereld, want onder de streep gaat het om prestaties. Dat is spannend en mooi om te zien."
8. Je maakte tegelijkertijd een documentaire over Theo en Estevana. (kruisverwijzing met link etc.) In welke toon of stijl verschilt Olympische Dromen daarvan?
"Theo en Estavana zijn gearriveerde sporters, bekende gezichten. Ik wilde dat ze over hun stad vertelden, over de stad waar ze aan verslingerd zijn. Dus eigenlijk gaat die documentaire niet over hen, maar over Arnhem. Niet over sport, maar over dat gevoel dat de meesten van ons wel kennen: je voelt je ergens thuis. De jonge sporters op Papendal hebben hun thuis opgegeven om het beste uit henzelf te halen. Dat is een totaal ander thema."
9. Hoe heeft het intensieve volgen van deze sporters jouw eigen blik op Papendal en het topsportbestaan veranderd?
"Ja en nee. Het zou heel makkelijk zijn om een zeer kritische documentaire over Papendal te maken, want de prestatiedruk eist zeker ook slachtoffers. Ik wilde per se dat de film daar níet over ging. Van wat ik gezien heb doen ze er op Papendal alles aan om misstanden te voorkomen, en tegen te gaan. De sporters die ik volgde kiezen er met hun volle verstand voor om dit spannende pad te lopen. Ze lijken allen mondig genoeg om zich te laten horen als er over hun grenzen wordt gegaan."
10. Als je de kern van deze film in één zin zou moeten samenvatten, welke boodschap zou dat zijn en waarom is dat interessant voor de mensen die naar deze film komen kijken?
"Het is prachtig om een droom te hebben, en lastig om daarvoor te gaan. Zeker ook omdat die droom een punt achter de horizon is."